Ara

Grand Theft Auto VI: Teknoscope İncelemesi – Aksiyon ve Günlük Hayatın Çarpıcı Birleşimi

Birkaç dakika önce, ters giden bir kokain anlaşmasından silahla kaçarken, siper almak için mobilyaların arkasına saklanıyordum. Şimdi evimin zemininde oturmuş, partnerimle birlikte bir IKEA tarzı sehpa kurma talimatlarını inceliyorum. Ekranımda minik bir kalp ve artı işareti beliriyor, bu sıradan ev çabasının ilişkimizi güçlendirdiğini gösteriyor.

İşte Grand Theft Auto VI'nın özünde yatan bu zıtlık. Oyun, aksiyon filmi şatafatını ve yükselişte olan genç bir suçlu çiftin günlük hayatının sıradanlıklarını aynı anda kucaklıyor gibi görünüyor.

Yeniden tasarlanmış ve genişletilmiş Vice City, 25 yıllık 3D Grand Theft Auto oyunlarından sonra bekleyeceğiniz o görkemli, küstah ve hicivli suçlu oyun alanı olmaya devam ediyor. Ve bu dünya, bildirilen bir milyar dolarlık bütçeyle ve binlerce Rockstar çalışanının katıldığı yaklaşık on yıllık geliştirme sürecinin ardından bekleneceği üzere dolu, detaylı, teknik olarak etkileyici ve kusursuz.

Ancak bu oyunu gerçekten öne çıkaran, abartılı ve biraz tekrarlayıcı aksiyon sahneleri arasındaki o anlar. Neredeyse her patlayıcı çatışma veya yüksek hızlı araba takibi, arkadaşlarla su kenarında barbekü yapmak, rastgele bir köpekle top oynamak, komşuya arabasını tamirinde yardım etmek veya mini golf sahasında şakalaşmak gibi büyüleyici derecede sıkıcı, hafif interaktif, sıradan varoluş anlarıyla dengeleniyor.

Birlikte ele alındığında, bu yan yana duruşlar Vice City ve çevresindeki olaylara sürreal bir hipergerçeklik hissi katıyor. Oyunun iki yüzü de diğerine nefes alma şansı veriyor ve muazzam miktarda detaylı simülasyon ve saf oyun içeriği boyunca uzanan bir dizi duygusal doruk ve vadi oluşturuyor.

Grand Theft Auto VI, sizi ne gelişmekte olan bir suç hayatına ne de gelişmekte olan bir aile hayatına fazla alıştırmıyor. Ve bunun için daha iyi.

Sevmekten Hoşlandığınız Çift

Bunun bu kadar iyi çalışmasının büyük bir kısmı, hikayeyi yönlendiren çift başkahraman Jason ve Lucia'dan kaynaklanıyor. Bu ilişki biraz garip başlasa da - başlıca Lucia'nın kısa süreli hapis cezası sayesinde - hızla gerçek bir suçlu ve yaşam ortaklığına dönüşüyor. İlişkinin her iki tarafı da suç dünyasında yükselme ve nihayetinde meşru bir aile hayatına yerleşme karşılıklı arzusuyla motive oluyor, eğer bir sonraki büyük vurgundan yeterince para kazanabilirlerse.

İkisinden Jason kesinlikle daha sıkıcı partner. Kaslı vücudu ve duygu yoksunu seslendirmesiyle eski asker tipi olan Jason'ın repliklerinin önemli bir kısmı temelde "Evet, tabii, sorun değil" demekten ibaret. Oyun, Jason'ın sakin tavrının altında gizlenen hassas ve düşünceli bir tarafı ortaya çıkarmakta zorlanırken, yazılar Jason'ın yarı kalıcı maskesi olarak taktığı duygusuz erkeklik cephesini aşamıyor.

Lucia, önüne çıkan her fırsatı değerlendirmeye hevesli, canlı ve sevecen bir Latin olarak çok daha ilginç. Oyun, Lucia'nın dezavantajlı gençliğinin zorluklarına değinmek ve güvenilmez annesiyle olan gergin ilişkisini vurgulamak için zaman harcıyor, bu da kendi gelişim yolculuğuna önemli bir derinlik katıyor. Ve sıkıcı Jason bile Lucia'nın iyi niyetli alaycılığı ve içten şefkati merceğinden bakıldığında daha çekici görünüyor.

Jason ve Lucia bağımsız olarak hareket edebilseler ve etseler de - ve oyun sık sık aralarında geçiş yapmanıza izin verse de - öne çıkanlar onların birliktelik anları. Birlikte geçirdikleri zamanlarda, koltukta geleceklerini tartışırken ("Bir süredir normal bir şey yapmadım gibi hissediyorum"), hızlı bir romantizm için zaman ayırırken (oyun fazla ileri gitmeden kesiliyor) veya bir çatışma sırasında birbirlerine siper alırken (bu görevler için bir işbirliği modu olmaması gerçekten şaşırtıcı derecede yetersiz hissettiriyor) kolay, romantik komedi rahatlığı var.

Oyunda basit bir "kalp seviyesi" olan küçük bir ilişki simülasyon bileşeni var ve bu, bazı temel kararlara bağlı olarak yükselebilir veya düşebilir. Ancak çok fazla flört simülasyonu draması beklemeyin; sunulduğunda tamamen bariz seçimleri yaptığınız sürece ilişkinin dağılmasına izin vermek zor. Bu da iyi bir şey, çünkü katılımcılar kelimenin tam anlamıyla cinayetten kaçarken bile bu ilişki için kolayca tezahürat yapabilirsiniz.

Vuruşlar ve Kaçırılanlar

Gerçek Grand Theft Auto tarzında, Jason ve Lucia'nın Amerikan Rüyası'nı kovalamanın kendine özgü yolu bir suç hayatıdır. Suç dünyasındaki yolculukları biraz yavaş başlıyor, çünkü Lucia'nın yalvarması, Jason'ı istemeden de olsa kendini içinde bulduğu iki paralık operatörlerle tanıştırmaya zorluyor.

Oyunun ilk yarısında, çift sürekli olarak yeni suçlu tanıdıkların bir galerisiyle etkileşim halinde kalıyor, her biri diğerinden daha abartılı ve hepsinin sadece Jason ve Lucia'nın yerine getirebileceği özel ihtiyaçları var. Bu küçük suçluların sunduğu görevlerin çoğu, bir koşuşturmanın suçlu eşdeğeri gibi hissettiriyor - buraya git, şunu al, polisi atlat, tekrarla.

Ve birkaç dikkat çekici karakter, birden fazla görev boyunca Jason ve Lucia ile karmaşık kişilerarası ilişkiler geliştirirken, bu erken yan karakterlerin çoğu birkaç klişeleşmiş özelliğe indirgenebilen tek boyutlu karikatürler gibi hissettiriyor.

Ancak oyunun ana hikayesi, en iyi yaptığı şeye odaklanmaya başladığında, Jason ve Lucia'yı giderek büyüyen vurgunlar için çalışan profesyonel suçlulardan oluşan kalıcı bir halkaya entegre etmek için gerçekten başlıyor. Burada görevler birbirini tamamlıyor; karakterler gizli görevlere gidiyor, hedefleri inceliyor ve sonunda gerçekten gergin ve görkemli soygunlara dönüşen yeni beceriler öğreniyorlar. Bu görevler ayrıca çift başkahraman sistemini sergilemede en iyi işi yapıyor, farklı becerilerini ve olayların nasıl geliştiğine dair bakış açılarını vurgulamak için sık sık Jason ve Lucia arasındaki bakış açısını değiştiriyor.

Ancak bu ana hikayenin dışında, GTA VI'daki görevlerin ve yan hikayelerin çoğu, Jason ve Lucia'yı kendi hikayelerindeki yan karakterler gibi hissettiriyor. Bir veya her iki başkahramanın diğer karakterlerin zorlama toprak savaşları arasında yüceltilmiş güvenlik figürleri veya fazla ödenmiş kaçış sürücüleri olarak hizmet ettiği birçok görev sırasında dikkatimi dağıtmaya başladığımı fark ettim. Ve oyunun on saatlerce sonrasında bile, hala ders gibi hissettiren görevler vardı, görünüşe göre yeni bir simülasyon sistemi veya kontrol şemasını tanıtma fırsatı etrafında inşa edilmişlerdi.

Tüm bunlara rağmen, oyun Grand Theft Auto III'ün 2001'de çıktığı zamandan bu yana çok daha az "uç" hissettiren iki paralık mizah tarzından tamamen kurtulamıyor (en azından o sürümü hatırlayabilecek kadar eski oyuncular için). "İnsanlar, tuhaf seks ne kadar garip, değil mi?" veya "Hey bak, bu bir erkek penis (veya ona benzer bir şey)" gibi uzatılmış şakaların sayısız örneği var. Ve oyun, Lucia'nın iyi niyetli şaşkınlığına rağmen, Jason'ı bol miktarda T&A ile rahatsız edici durumlara sokmaktan özellikle zevk alıyor gibi görünüyor.

Ebeveynler için bir uyarı: Bu oyun kesinlikle "Yetişkinler İçin" sert bir puanı hak ediyor ve bu puanın standartlarının GTA: San Andreas'ın miras kodunda tek bir seks sahnesini gizlediği için AO yeniden puanı kazandığından bu yana nasıl değiştiğini gösteriyor.

GTA VI'nın hicvinin biraz daha derine indiği anlar var. Özellikle kelime oyunu yapan kripto meraklılarını ve çok seviyeli pazarlama planlarını memnuniyetle abartılı bir aşırılıkla alay eden birkaç yan hikayeyi özellikle beğendim. Ancak genel olarak, oyunun "uyanıklık" üzerine ısıtılmış tek satırlık yaklaşımları, anneler ve televizyon yemekleri hakkındaki şakalar kadar taze hissettirdi, 2026'da toplum hakkında pek de düşündürücü ifadeler içermiyordu.

Ne Yapmak İstiyorsun?

Grand Theft Auto VI, sizi ustaca tasarlanmış bir alana çekmek için bahaneler bulma ve sonra da neden silahla/yumrukla kaçmanız gerektiğine dair bir sebep uydurma konusunda bir yeteneğe sahip. Bu alaycı gelebilir, ama ben bunu aşağı yukarı samimi olarak kastediyorum; sıradan bir gezi gibi görünen bir durumu, gereğinden fazla silahlı kötü adamla bir çatışmaya dönüştürmek için senaristlerin hayal ettiği senaryolar beni sık sık şaşırttı.

Anlık çatışmalar, Grand Theft Auto hayranları için çok tanıdık gelecektir, yani uygun siperlere saklanıp, mevcut silahların baş döndürücü çeşitliliğiyle nispeten aptal düşmanları teker teker avlamak son derece basittir. Sizi nadiren kuşatmayı başaran düşmanlar, yakın mesafede bile inanılmaz derecede kötü nişan alıyor gibi görünüyor ve hem Jason hem de Lucia, ortalama bir çabuk dağılan askerden çok daha fazla darbe alabiliyor.

Şehirde araba kullanmak çok daha heyecan verici - rakipleri kovalamak, polisi atlatmak veya sadece daha hızlı gitmek için yoğun trafikte arabalar arasında hızla ilerleyeceksiniz. Spor arabalardan, trafiği yarabilen tank benzeri kamyonlara, dar alanlardan geçebilen küçük motosikletlere ve arazi araçlarına kadar pek çok aracı denemek hala harika.

Şehirde araba kullanmak, haritaya dağılmış düzinelerce yan aktiviteyle ana hedeflerinizden sapmak için bolca fırsat sunuyor. Son teslim tarihi için hikayeyi bitirmeye çalışırken bile, drone yarışlarında ustalaşmaya, sayısız çamurlu ralli yarışında altın madalya kovalamaya veya uzak köşelerde saklı birçok meditasyon noktasından birini aramaya saatlerimi harcadığımı fark ettim.

Bu yan aktivitelerin çoğu para sağlıyor veya karakter istatistiklerini geliştiriyor olsa da, bazıları sadece deneyimlenmek için orada. Tamamlamacılar, geliştiricilerin şehir boyunca yerleştirdiği her gizli koleksiyon parçası, nadir araba, soyulabilir mekan ve güzel dönüm noktasını takip etmekte zorlanacaklardır. Grand Theft Auto VI, ana hikaye görevleri bittikten çok sonra sadece takılmak için açabileceğiniz oyunlardan biri olacağa benziyor.

Teknik Bir Harika

Hızlı bir araçla bile, bu "takılma" zamanının büyük bir kısmı oyunun devasa haritasını geçerek harcanabilir. Kuzeydeki vahşi doğanın derinliklerinden anahtarın ucuna kadar olan yolculuk, iyi bir trafik gününde yaklaşık 10 dakika sürebilecek altı milden fazla bir mesafedir (gerçek dünya ölçeğine yakın bir ölçekte ölçülmüştür). Bu şehirler arası yolculuklar sırasında, şehrin mimarisinin tonu, zengin sitelerden, gösterişli gökdelenli şehir merkezine, perişan mahallelere, geri kalan bataklıklara ve rahat ada plaj topluluklarına geçerken fark edilir şekilde değişiyor.

Vice City'nin dış mimarisi ne kadar güzel olsa da, GTA VI'nın iç mekanları geliştiricilerin gerçekten gösteriş yaptığı yerlerdir. Neredeyse her hikaye görevi, tamamen döşenmiş ve doğal yaşamış gibi görünmesi için sevgiyle işlenmiş ve daha önce hiç görmediğiniz şeye benzeyen yeni, devasa bir kapalı alan sunuyor. Ve Vice City sokaklarındaki binlerce binadan her birine giremeseniz de, her biri kendine özgü bir düzene ve dekorasyona sahip şaşırtıcı sayıda binaya girebilirsiniz.

Tüm bu alanları canlı hissettiren bir diğer unsur, oyunun şaşırtıcı derecede detaylı kalabalık sistemidir. Grand Theft Auto VI bazen tek bir alanda yüzden fazla oyuncu olmayan karakteri barındırır ve hiçbir karakter boyut, şekil, giysi veya animasyon açısından birbirine benzemez. Bu kalabalıklar arasında ilerlemek, bazı görevlerin ayrılmaz bir parçası olabilir, ancak sadece rastgele dolaşırken bile, bireysel konuşmalara kulak misafiri olma fırsatlarından yararlanmak eğlencelidir ve bu konuşmalar üst üste binen sohbetlere dönüşür (duvarlardan ve mesafeden gerçekçi bir şekilde boğuklaşarak).

Grand Theft Auto VI'nın mekanları ayrıca oyunun inanılmaz aydınlatma sistemini sergilemek için özel olarak tasarlanmış gibi görünüyor, bu da özellikle PS5 Pro'da parlıyor. Efekt, araba farlarının bir pencereden akması veya bir polis arabasının dönen mavi-kırmızı ışıklarının tüm dünyayı başka bir dünyaya ait bir parıltıyla aydınlatabildiği gece en belirgin hale geliyor.

Ancak "normal" aydınlatma koşullarında bile, ara sıra detaylara hayran kalırdım: bir karakterin gözlüklerine kısmen yansıyan bir dizüstü bilgisayar ekranı, kalabalık bir kulüpteki dansçıların üzerine yansıyan dönen piroteknik lazer efektleri, gün batımına yakın yapraklı bir ağacın dökülen gölgeleri veya parlak güneş ışığında cep telefonunuzda görünen parmak izleri.

Daha ilgi çekici bir dünya simülasyonuna katkıda bulunan küçük "detaylara dikkat" dokunuşları hakkında daha uzun süre konuşabilirim. Yere düşen karakterlerin kıyafetlerinin sadece yere değen kısımlarına toz bulaşır. Yaşlı karakterler, incelen derilerinden görünen damarları olan belirgin kırışıklıklara sahip görünürler. Kumaş ve saç rüzgarda ve karakterler hareket ederken doğal olarak akar. Bir fırtına sırasında yağmur, araba tavanlarında birikir ve saçaklardan damlar.

Tüm bunlara rağmen, bana gerçekten çarpıcı gelen bir an oldu. Yaklaşan bir çatışmaya hazırlanırken, Lucia'nın sağlığını artırmak için cips yemeye başlamasını istedim. Paketin yarısındayken, ondan bir kutu kola da almasını istedim. İlk başta Lucia cips paketini bir eliyle tutuyordu ve diğer eliyle tek tek cipsleri alıyordu. Ancak diğer eli kola ile meşgul olduğunda, cipsleri doğrudan ağzına dökmek için paketi başının üzerinde sallamaya başladı.

Bu belirli, yüksek derecede özel bir durum için animasyonu kodlama ve kaydetme çabasını düşündüğümde, Grand Theft Auto VI'yı bu tür şehir suç/yaşam simülasyonlarının en üst düzey ifadesi haline getirmeye giden milyonlarca adam-saati düşündüm. Bu tür odaklanmış bir çabanın tek bir etkileşimli vizyon üzerindeki bu seviyeyi tekrar görmemiz uzun zaman alabilir.

Kaynakça: arstechnica.com

Önceki Haber
Voyager 1 Tarihi Bir Eşiği Aştı: Işık Hızıyla Bile 24 Saat Süren Yolculuk Başladı!
Sıradaki Haber
GTA VI'dan Xbox Series S'e Şaşırtan Teknoloji: AMD FSR 4 ile 720p'den 1080p'ye Yükseltme

Benzer Haberler: