Son zamanlarda yapay zeka destekli kodlama araçlarının yükselişi ve “vibe coding” konsepti, yazılım geliştirme süreçlerini kökten değiştirdi. Kodlama deneyimi az olanlar için bile bu araçlar daha erişilebilir hale gelse de, karmaşık yapay zeka projeleri oluşturmak için gereken komut satırı arayüzleri, geliştirme ortamları ve terminal tabanlı ayarlamalar yine de bir engel teşkil edebiliyordu. Meta'nın yeni yapay zeka tabanlı projesi Pocket, bu “vibe coding” deneyimini sosyal medyada paylaşım yapmak kadar anında erişilebilir hale getirmeyi amaçlıyor.
Meta tarafından Mart ayında satın alınan ve daha önce kapanan Gizmo uygulamasının geliştirici ekibini bünyesine katan Pocket, geçtiğimiz cuma günü ABD'de kullanıma sunuldu. Bu mobil uygulama, kullanıcılara kod satırlarını görme seçeneği olmadan, sadece metin kutusuna komutlar yazarak tamamen işlevsel, etkileşimli “gizmo”lar (küçük uygulamalar veya oyunlar) oluşturma imkanı sunuyor. Oluşturulan bu gizmo’lar, beğeniler, yorumlar ve tekrar paylaşımlarla dolu, TikTok tarzı sonsuz bir akışla tüm dünyayla paylaşılabiliyor.
Pocket ile yaklaşık bir hafta vakit geçirdikten sonra, yapay zeka ile sohbet ederek hızlıca işlevsel ve özellik zengini oyun prototipleri oluşturma sürecine bağımlılık kazandığımı fark ettim. Ancak tüm bu zaman ve yapay zeka çabasının sonucu, Meta'nın yeni kapalı ekosisteminde sıkışıp kalmış, ayrı bir projeye dönüştürme imkanı sunmayan birkaç etkileşimli oyuncak oldu.
Beni Çeken Yanı
Pocket ile yaratmaya başlamak için tek yapmanız gereken, “Bir fikir tarif et…” etiketli büyük, samimi görünümlü metin kutusuna yazmak. Birkaç deneme yanılma sonrasında ilk gerçek Pocket projemde, telefon ekranına dokunup basılı tutarak bir sapan döndüren ve ardından yaklaşan düşman sürülerini fırlatmak için serbest bırakan bir oyun fikrine odaklandım.
Pocket'a gönderdiğim temel “motor” komutumda en azından biraz detaylı olmaya çalıştım.
Komutu gönderdikten ve yaklaşık iki dakika bekledikten sonra, Pocket'ın genel vizyonumu ne kadar hızlı ve doğru bir şekilde yakaladığına şaşırdım. Kodlama bilgisi az olan benim gibi biri için fizik modelleri ve kod referanslarıyla saatlerce uğraşmam gerekecekken, minimal bir çabayla işlevsel ve test edilmeye hazır bir duruma gelmişti. Pocket, benim istemediğim patlayabilir saman balyası hedefleri ve bir skor sayacı ile ekrandaki güç göstergesi gibi, modelin eğitim verilerinin muhtemelen memnuniyetle karşılanacak eklemeler olduğunu önerdiğini düşündüğüm bazı ara yüz özellikleri bile eklemişti.
Bu ilk prototip elimdeyken, saatlerce “vibe-coded” ayarlamalarla uğraştım. 100'den fazla komutla, temel “sapan atışı” kontrol fikrini daha tam teşekküllü bir oyuna benzeyecek şekilde geliştirmeye başladım. Ekranda kenardan yürüyen robotlar istedim, ardından çeşitlilik için yeni robot türleri talep ettim. Bir mühimmat sistemi istedim, sonra bunu, atış spam'ini önleyen minimum bir “sapan hızı” lehine kaldırdım. Oyuncu etrafında bir elektrik çit ve sonsuz küçük düzenlemelerle eşyalar istedim; skor sistemi, ses efektleri, sapan hızı ve düşman desenleri ile irili ufaklı özellikler üzerinde çalıştım.
Proje iyi bir duruma geldiğinde, yapay zekayı kullanarak yaratmaya devam etme isteği duydum. Hemen hemen aynı anda, başparmaklarınızla kontrol edilen raketlerle havada tutmanız gereken renkli topların olduğu basit bir arcade tarzı juggling oyunu üzerinde çalışmaya başladım. Birkaç saat içinde, bir dizi eşya, karmaşık bir skor çarpanı sistemi ve ilerlemeyi takip etmek için oyun sonu grafiklerini ekledim.
Bu noktada, üniversite bilgisayar bilimi eğitimim sırasında basit bilgisayar programlarının bile kullanışlı bir şey yapmasını sağlamak için ne kadar mücadele ettiğime dair bulanık anılarım var. Buna kıyasla, Pocket ile oyun yapmak biraz sihirli geliyordu. Tek yapmam gereken yeni bir özellik düşünmekti ve Pocket, yazdığım komuttan yaklaşık bir dakika sonra o özelliğe sahip bir oyun versiyonunu hazır ediyordu.
Çoğu zaman, bir komutun sonucu tam olarak beklediğim gibiydi, ek ayarlama gerektirmiyordu. Az sayıda durumda, ne demek istediğimi netleştirmek veya teoride pratikte olduğundan daha iyi çalışan bir özelliğin görünümünü veya davranışını ayarlamak için birkaç ek komutla uğraşmam gerekti. Sadece birkaç komut, Pocket'ın isteğimi tamamen görmezden geldiği veya oyunu tamamen bozduğu durumlarda ortaya çıktı; bu durumlarda tek bir dokunuşla son sürüme geri dönebilir ve tekrar deneyebilirdim.
Bazen, örneğin bir skor çarpanının nasıl çalışmasını istediğimi veya atış gücü için yüzdesel bir eşiği ayarlayarak komutlarımda nispeten ayrıntılı olmaya çalıştım. Diğer zamanlarda komutlarımı nispeten kısa ve belirsiz bıraktım - örneğin “küçük toplara çarpışma algılama ekle” veya “kayıp top ses efektine biraz oomph ekle” gibi - ve Pocket'ın şaşırtıcı bir keskinlikle ne demek istediğimi yorumladığını gördüm.
Pocket ayrıca, siz düşünmeden önce bile tam özellik setleri ekleyen komutlar önerebilen bir “Fikirler” sekmesine sahiptir. Bu fikirler oldukça isabetli veya isabetsizdi; birçoğu yapmaya çalıştığım oyun için anlamsızdı veya zaten oyunda olan özellikleri (bazen daha kötü bir şekilde) kopyalıyordu. Ancak, sunumsal efektler veya hiç düşünmediğim eğlenceli yeni oyun varyasyonları gibi Pocket'ın bazı fikirleri, tüm bu süreçte ne kadar gerekli olduğum hakkında varoluşsal bir krize yol açtı.
Kodu Nerede?
Basit oyunları yalnızca yapay zeka komutlarıyla oluşturmanın bazı zorlukları var. Örneğin, bir arayüz öğesini birkaç piksel sağa hareket ettirmek gibi basit bir işlem bile tam bir komut ve yapay zekanın uygulamayı tamamen yeniden oluşturması için yaklaşık bir dakika bekleme gerektiriyor. Elle kodlanmış bir oyunda, aynı ayar sadece saniyeler sürer ve muhtemelen arka planda inanılmaz miktarda yapay zeka token'ı harcamazdı.
Pocket'ta test yapmak da biraz baş ağrısı olabilir. Bellek izleri ayarlama veya yürütme durakları koyma yeteneği olmadan, bir şeyin istediğim gibi neden çalışmadığını anlamak için bazen dikkatli gözlemlere ve ekrandaki göstergelere güvenmek zorunda kaldım. O zaman bile, fark etmediğim gizli bir hata veya tuhaf bir uç durum olabileceğine dair sürekli bir şüphe vardı. Kodu görememek, basit bir oyuncak projesinden daha fazlası için güvenemeyeceğim bir şey.
Pocket'ın oluşturduğu gizmo'ların görünümünde ve hisssinde de biraz “en düşük ortak payda” bir durum var. Sistem, birçok grafik öğesi için varsayılan olarak emojileri veya temel şekilleri kullanıyor ve WebAudio ses efektleri “bip ve bu” ölçeğinin uçlarına doğru eğilim gösteriyor. Bu sorunu biraz gidermek için kendi kaydettiğiniz sesleri ekleyebilir veya Pocket'tan yapay zeka komutlarına dayalı grafikler oluşturmasını isteyebilirsiniz, ancak her şeyin temel “genel” hissini aşmak zor olabilir.
Bu küçük sorunlara rağmen, Pocket'ın konuşma tabanlı “bir özellik isteyin ve sonucu test edin” döngüsüne bağımlı kaldığımı fark ettim. Yapay zeka kodlama aracısının tüm ağır işleri arka planda yapmasına izin verirken, siz de fizik motorlarının, kod ağaçlarının veya sözdizimi hatalarının değişkenliği hakkında endişelenmeden sadece fikirleri düşünüyorsunuz. Pocket son fikrimi uygularken bile yeni oyun tasarım fikirleri üzerinde beyin fırtınası yaparken buldum kendimi, kavramlarımı mümkün olduğunca hızlı bir şekilde oyun yapma makinesine beslemek için sabırsızlanıyordum. Ve tüm süreç o kadar basit ve akıcıydı ki, arka planda çalan bir beyzbol maçına yarım odaklanarak tüm bunları yapabiliyordum.
Gizmo Akışı
Pocket'ın oyun oluşturma süreci ne kadar sihirli hissettirse de, Pocket'ın bu oyunları dünyayla paylaşma şekli tam tersi hissettiriyor. Başka insanların Pocket yaratımınızı deneyimlemesinin tek yolu, küçük bir başlık ve bir kapak fotoğrafıyla küçük etkileşimli gizmo'nuzu eşleştiren bir Gönderi olarak paylaşmaktır.
Normalde çevrimiçi olarak paylaşacağınız her yere bu gönderinin bağlantısını paylaşabilirsiniz ve bağlantıyı takip edenler, Pocket uygulamasını indirmek zorunda kalmadan tarayıcılarında gizmo'nuzun bir HTML5 “önizleme” sürümünü bile oynayabilirler. Uygulamanız çoklu dokunma veya eğim algılama gibi mobil odaklı girdilere dayanmadığı sürece bu, masaüstü tarayıcılarında bile çalışabilir.
Ancak, insanların gizmo'larınızı keşfetmesinin ana yöntemi, Pocket'ın yarı rastgele bir sonsuz akışta tüm Pocket yaratım yelpazesini kaydırmanıza olanak tanıyan algoritmik beslemesidir. Bu beslemede gezinmek, her sosyal medya kullanıcısının aşina olduğu bir “Skinner kutusu ruleti” türünü sunar - en düşük ortak payda niteliğindeki önemsiz içerik, 10 yaş altı çocuklardan gelen anlamsız şakalar ve ara sıra iyi yürütülmüş kaliteli fikirlerin bir karışımı.
Şu anda bir dizi Pocket gizmosunu kaydırırken, ilginç bir pinball/Breakout hibritinden, kafa karıştırıcı bir taklit WhatsApp tarzı bot konuşmasına, temel, kötü uygulanan bir Flappy Bird klonuna ve ekrana dokunduğumda alçak poli, buz mavisi bir fokun etrafta yüzdüğü, “FOK!” diye dev bir pankartın altında yüzen, hiçbir şey yapmayan bir gizmo'ya geçtim.
Kaliteli gizmo'ları yeniden paylaşan favori yaratıcıları veya küratörleri takip ederek iyi ile kötüyü bir nebze ayırabilirsiniz. Ancak en iyi Pocket gizmo'ları bile bir veya iki dakikadan fazla oynanacak şekilde tasarlanmamış gibi görünüyor. TikTok gibi, anında yeni bir şeye kayma kolaylığı, kullanıcıyı sadece birkaç saniyede yakalayabilen gösterişli, hızlı vurulan içerikleri ödüllendirir; derin, uzun süreli deneyimleri değil. Ayrıca, sadece bir saat kadar boş bir kaydırma sırasında beslememde birden fazla gizmo'nun yeniden göründüğünü gördüm, bu da Pocket'ın tutarsız kalitenin yanı sıra gizmo niceliğiyle de şu anda bir sorunu olduğunu gösteriyor.
Kim Kontrol Ediyor?
Bu sorunlara rağmen, bazı insanlar gizmo'ları için en azından yarı viral başarı yakalamış gibi görünüyor; en popüler gönderilerdeki düzinelerce yorum ve yüzlerce beğeni bunun bir göstergesi. Ne yazık ki, birkaç saat boyunca üzerinde çalıştığım iki gizmo viral başarı hikayeleri arasında yer almıyor ve mevcut oldukları kısa süre içinde sadece birkaç yüz “görüntülenme” ve birkaç beğeni topladılar.
Sorun değil. Yapay zekanın parlak oyun tasarım fikirlerimi yaratmasına izin vererek anında şöhret ve başarı elde etmeyi beklemiyordum (gerçi top juggling oyununun biraz ilgi çekici olduğunu düşünüyorum). Gerçek sorun şu ki, gizmo'larım başarılı olsa bile, bu başarı Pocket platformunda tamamen kapalı kalacaktı. Örneğin, Pocket'ın ürettiği kodu dışa aktarıp kendi web sitemde yayınlama veya tam teşekküllü bir mobil uygulamaya geliştirme imkanı yok. Bana kalırsa, Pocket'ın hangi kodu ürettiğini görmenin bile bir yolu yok.
Bu, Pocket ile diğer sosyal medya uygulamaları arasında oldukça büyük bir boşluk yaratıyor. TikTok için bir video yaparsam, onu YouTube veya Facebook'a da yükleyebilir veya en yakın arkadaşlarıma doğrudan metin mesajıyla gönderebilirim. Instagram'da bir fotoğraf paylaşırsam, onu X'e veya kendi yarı özel Google Fotoğraflar albümüme de yükleyebilirim. Bu platformların çoğunda, gönderimden elde edilen herhangi bir reklam gelirini de paylaşabilirim.
Ancak Pocket'ta bir gizmo yaparsam, o gizmo Pocket'ta kalır ve her zaman da öyle kalacaktır. Bu platform münhasırlığı, Meta'nın Pocket kullanıcılarıyla örtük olarak yaptığı anlaşmanın anahtarı gibi görünüyor. Güçlü yapay zeka kodlama araçlarımızı ücretsiz kullanabilirsiniz, ancak karşılığında yarattığınız her şey bizim tam kontrolümüzde olacak ve yalnızca sosyal medya platformumuzu zenginleştirmek ve tanıtmak için kullanılacaktır (ancak reklamsız veya abonelik olmaksızın, Pocket'ın kendisinin uygulamanın arkasındaki şüphesiz önemli yapay zeka model maliyetlerini nasıl karşıladığı benim için belirsiz).
Belki de Pocket'ın, devasa kitlesi tarafından bir yapay zeka yaratımının fark edilme olasılığının, belirli türdeki güçlü, yapay zeka destekli mini oyun kodlamasına bağlı kalmak için yeterli bir neden olacağı bir gelecek var. Ancak şimdilik, Pocket hem yapay zeka destekli kodlama ajanlarının değerini hem de bu ajanların üretebileceği çıktının tam kontrolüne sahip olmanın değerini bana kanıtladı.
