Eğer uzay boşluğunda, uzay giysisi olmadan sürükleniyor olsaydınız, ölümünüzden önceki kısa anlar tamamen sessiz geçerdi. Bunun nedeni, uzayda maddenin ses dalgalarını bir parçacıktan diğerine taşıyacak kadar yoğun olmamasıdır. Ses, bir ortamdaki parçacıkların birbirini itmesiyle, kulaklarımıza ulaştığında hassas kulak zarını titreştiren enerjiyi aktararak yayılır.
Ancak bu, uzayı işitsel olarak deneyimleyemeyeceğimiz anlamına gelmez. Bilim insanlarının kozmik sinyalleri vahşi, ürkütücü ve hatta bilimsel olarak değerli ses manzaralarına dönüştürmenin birçok yolu olduğunu keşfettiler. İnanmıyor musunuz? Aşağıdaki videoyu izleyin ve bir kara deliği bile nasıl 'duyabileceğinize' hayran kalmaya hazırlanın!
Uzayı incelemek, sinyalleri anlamlı bilgilere dönüştürmenin bir yoludur. Kozmostan aldığımız sinyallerin çoğu elektromanyetik spektrumun bir parçasıdır ve insan görüşü bu spektrumun nispeten dar bir aralığıyla sınırlıdır. Diğer sinyaller, plazma içindeki dalgaların ölçümleri veya uzay-zamanın dokusundaki kütleçekimsel dalgalanmalar olabilir.
İnsan iletişimi için optik fiberle iletilen radyo dalgaları veya ışık içindeki bilginin nasıl kodlandığı iyi bir düşünme biçimidir. Tek başlarına, bu sinyaller duyularımıza hiçbir anlam taşımaz; önce çözülmeleri veya yorumlayabileceğimiz bir biçime dönüştürülmeleri gerekir. Astronomide aldığımız verilerin çoğu görsel bir ortama dönüştürülür. Işıkla uğraştığımız zaman bu son derece iyi işe yarar. Ancak dalgalar uzayda çeşitli yollarla seyahat eder ve bazı durumlarda veriyi sese dönüştürmek daha mantıklıdır.
Örneğin, NASA'nın veri sonifikasyon projeleri gibi bazı çalışmalarında, bu dönüşüm doğrudan görüntü verisinin sese çevrilmesinden oluşur; ışık noktaları müzik notalarına dönüşür. Diğerleri içinse, dalga verilerini alıp duyulabilir frekanslara eşlemek bir konudur. Bu, süper kütleli bir kara deliğin etrafındaki sıcak gaz içinde yayılan basınç dalgaları veya Dünya'nın manyetik alanı boyunca plazma dalgaları olabilir.
Güneş Sistemi'ndeki her cisim kendi özgün ses manzarasını üretir. Örneğin, yüzeyi Teksas eyaletinden daha büyük konveksiyon hücreleriyle sürekli yükselen ve batan Güneş, adeta kükrerdi. Bilim insanları, ses uzayda yayılabilseydi, Güneş'i yaklaşık 100 desibel gibi kulak tırmalayan bir sesle sürekli bir kükreme olarak duyabileceğimizi tahmin etmişlerdir.
Halkaları ve uyduları ile karmaşık sistemlere sahip Satürn ve Jüpiter, dönüştürüldüğünde yabancı kültürlerin ürkütücü müziği gibi ses çıkaran sinyaller üretir. Uzaydan gelen ilk sesler, astronom Karl Guthe Jansky tarafından 1933 yılında kaydedildi. Radyo dalgalarının belirli bir frekans aralığını tespit etmek için tasarlanmış, 'Jansky'nin Atlıkarıncası' lakaplı döner bir radyo teleskop inşa etti. Verileri gelmeye başladığında, sürekli bir arka plan uğultusu vardı ve Jansky, bunun rastgele bir gürültü olmadığını, Samanyolu galaksisinin merkezinden gelen radyo emisyonu olduğunu keşfetti.
Bu verileri ses frekanslarına dönüştürmek sadece eğlence için değildir (gerçi kesinlikle öyledir de). Veriye erişim ve deneyimleme için farklı bir yol sunar, bu da bilim insanlarının aksi takdirde gözden kaçabilecek ince ayrıntıları yakalamasına yardımcı olabilir. Evrenin ilk dönemlerinde onu dolduran dalgalanan plazmayı dağıtacak kadar genişlemesinden bu yana uzayın kendisi sessizliğini koruyor; galaksi dağılımında 'fosilleşmiş' ses dalgaları bırakarak. Ancak küçük bir teknolojik hile ile kulaklarımızı evrene açabilir ve uzay-zamanı yepyeni bir şekilde deneyimleyebiliriz.
