Dün sabah gerçekleştirdiğim 45 dakikalık sürüş deneyimi bana gösterdi ki, Slate Auto'nun elinde oldukça başarılı bir ürün var. Girişim şirketi prototip kamyonetlerinden birini şehrimize getirdi ve bana deneme şansı sundu. Uçakla seyahat etmeme veya sıradan otel odalarında bir gece daha geçirmeme gerek kalmadan, batı güneybatı DC'den Maryland'in Rockville'ine uzanan keyifli bir sürüş oldu. Ne kadar da kolaymış!
Prototip kamyonet, neredeyse 6.000 mil (9.656 km) yol yapmıştı. Küçük, minimalist ama son derece okunaklı dijital ekranında hızınızı ve geri vitese taktığınızda geri görüş kamerasını görebiliyordunuz. Kabin düzeni üretim versiyonunu temsil etse de, yüzeyler kesinlikle öyle değildi. Prototip, bolca sert ve parlak siyah plastik kullanmış, aracın kamuya açıkken gizlenmesi gerektiğinde kullanılan cırt cırt bantların kalıntıları da yer yer duruyordu.
Slate ile tanışmak şaşırtıcı derecede kolaydı. Morris Marina'yı andıran kapı kolları hoş bir mekanik hareketle açılıyor. Koltuk ve direksiyon kolonu manuel olarak ayarlanabiliyor, ancak geniş bir ayar aralığı sunuyordu; bu da birçok uygun fiyatlı modelde maliyeti düşürmek adına eskiden eksik bırakılan bir özellikti.
Anahtar kartuşu çalıştırıldığında gösterge paneline yerleşiyor ve sürüş, boşa alma, park ve geri vites için vites kolu bulunuyor. Önce aynalarınızı elinizle ayarlayın ve gitmeye hazır olun. İki koltuklu kabinden görüş açısı iyiydi. Slate, diğer çoğu Crossover kadar (68 inç / 1.7 metre) yüksek olsa da, sedanlara kıyasla oldukça yüksekte oturuyorsunuz.
Manuel cam kolunu hala nasıl kullanacağımı biliyorum ve gösterge panelindeki üç kadran; içeriyi daha sıcak, daha soğuk ve daha az rüzgarlı yapmaya yarayan, otomobil iklimlendirme kontrolleri için ideal gibiydi. Navigasyona ihtiyacımız olsaydı, gösterge panelindeki telefon tutucu iş görürdü. Ancak şimdilerde Kuzey Bethesda olarak adlandırılan bölge, benim bilim politikasıyla dolu geçmişimden tanıdık bir yerdi ve yollar çoğunlukla hatırladığım gibiydi, bu yüzden sadece sürüşe odaklanabildim.
Bunu ferahlatıcı derecede basit olarak tanımlayabilirim. Kelimeyi tekrar kullanıyorum ama elimden gelmiyor; Slate, özellikle Kuzey Amerika'da otomotiv endüstrisinin bize sunduğu pek çok şeye iyi anlamda tam bir zıtlık oluşturuyor. Direksiyon, kamyonetin 4.048 lb (1.836 kg) boş ağırlığı için doğrudan ve iyi desteklenmişti. Süspansiyon, gövdeyi iyi kontrol ediyordu. Manevra yapmak ve park etmek kolaydı. Özellikle yumuşak bir sürüşü yoktu, ancak De Dion arka aksı ve helezon yayları, kasada 1.500 lb (680 kg) yüke kadar dayanabiliyor olmalıydı.
0'dan saatte 60 mil (97 km/s) hıza 8 saniyede ulaşan hızlanması Chevrolet Bolt'tan biraz daha yavaştı. Ancak 181 hp (135 kW), 195 lb-ft (264 Nm) motorun anlık tepkisi sayesinde hala oldukça seriydi. Şu anda sabit bir seviyede rejeneratif frenleme ve varsayılan tek pedallı sürüş mevcut. Düşük hızlarda, kalkıştaki rejeneratif frenleme, kullandığım diğer EV'lerden daha agresifti ve Slate'i beklenenden birkaç metre daha önce durduruyordu, ancak birkaç dakika içinde sürüşümü buna göre ayarlamak kolay oldu.
İster siyah iç mekanı isterse gösterişsizliği olsun, Slate ile sürüşüm bana bu yaz başında İtalya'da kiraladığım Fiat Panda ile geçirdiğim birkaç günü hatırlattı. Elbette Fiat virajlarda daha fazla yana yatıyordu. Ve altı ileri manuel şanzımanıyla her şeyi daha da eski usule taşıyordu; sanki kayalarla dolu bir kovayı lastik bir spatula ile karıştırır gibiydi (yine de eğlenceliydi). Ama her ikisi de basit bir dürüstlüğü paylaşıyor ve lükse yönelik herhangi bir iddialı talepte bulunmak yerine faydacılığı benimsiyor. Sonuç olarak ikisi de büyüleyiciydi.
Elbette, ilgi çekici bir ürüne sahip olmak Slate için zorlukların sadece bir parçası; seri üretim hala gerçekleşmeli. Şirket bunu başarabilirse, Amerikan sürücülerinin sattığı ürünü seveceğine inanıyorum.
Kaynakça: arstechnica.com
