Teknoloji dünyasında veri depolama teknolojileri sürekli gelişirken, geçmişte kalan bazı cihazlar ve verileri unutulmaya yüz tutuyordu. Ancak meraklı bir geliştirici, 2004 yılında piyasaya sürülen dünyanın en küçük mekanik sabit disklerini (HDD) yeniden kullanılabilir hale getirmeyi başardı. Bu başarı, eski bir Nokia N91 cep telefonu ve yapay zeka destekli özel bir köprü sayesinde mümkün oldu.
Toshiba'nın 2004 yılında tanıttığı 0.85 inçlik MK4001MTD sabit diskleri, o dönemde sunduğu kapasite ve fiyat dengesiyle dikkat çekiyordu. Ancak flash bellek teknolojisindeki hızlı ilerlemeler nedeniyle bu sürücüler hızla yerini daha yeni teknolojilere bıraktı. Bu durum, bu minik sabit diskleri ve üzerlerindeki verileri adeta zamanın unuttuğu bir köşeye itti.
Bu sürücülere erişim konusundaki önceki girişimler çeşitli engellere takılırken, geliştirici Will Whang bu sorunu çözmek için kolları sıvadı. Whang, MK4001MTD için açık kaynaklı bir USB köprüsü tasarlayarak bu eski sabit disklerin modern cihazlarla kullanılmasını sağladı. Bu köprü, USB depolama birimi olarak tanınabilen bir cihaz niteliği taşıyor.
İşe temelden başlayan Whang, MK4001MTD sürücülerine benzeyen okuyucu arayüz kartlarını inceledi. Sürücünün SD kart benzeri bir yapıda ve MMC tarzı bir konektöre sahip olduğunu fark eden Whang, çeşitli eski okuyucularla denemeler yaptı. Sonunda, USB2240 flash bellek denetleyici çipini kullanarak kendi okuyucusunu tasarlamaya karar verdi. Bu sayede bir lojik analizör ile sinyalleri takip etme imkanı buldu.
Ancak analizler sonucunda sürücünün standart bir SD veya MMC depolama cihazı gibi davranmadığı anlaşıldı. Bu da daha kapsamlı bir tersine mühendislik çalışması gerektirdi.
Projenin bu aşamasında Whang, o dönemde MK4001MTD sürücülerini kullanan nadir cihazlardan biri olan kullanışlı bir Nokia N91 edindi. Eski cep telefonunu çalıştırıp veri akışını yakaladıktan sonra, her bir bağlantı noktasının görevi daha net anlaşıldı. Whang, elde edilen verilerin 4-bit SD/MMC arayüzünü doğruladığını ve N91 servis kılavuzundaki pin bağlantılarının doğru olduğunu belirtti. Bus etkinliğinde görülen CMD52 trafiği, normal bellek kartı modu yerine SDIO'ya işaret ediyordu. Komut içeriklerine bakıldığında ise IDENTIFY DEVICE gibi ATA tarzı komutların bu arayüz üzerinden iletildiği ortaya çıktı.
Tüm bu bilgiler ışığında Whang, USB okuyucu çözümünün yazılım tarafını halletmek için OpenClaw'dan yararlanmaya karar verdi. Whang'ın belirttiğine göre OpenClaw, kendi SDIO çözücüsünü oluşturarak mantıksal izleri başarıyla tersine mühendislikle çözdü ve ardından Pico için sürücüyü USB yığın depolama olarak sunan bir aygıt yazılımı yazdı.
OpenClaw'un başarısından cesaret alan Whang, daha iyi sonuçlar elde etmek için Oups 4.6 ve daha sonra GPT-5.4 ile çalıştı. Bu geliştirmeler, kendi tasarladığı Pico geliştirme kartı ve el ile bağlanan sürücü ile başarılı oldu.
Donanım Tasarımı Aşaması
Yazılım, aygıt yazılımı ve arayüz tasarımından memnun kalan Whang, profesyonel görünümlü ve derli toplu bir çözüm için özel bir PCB tasarlamaya karar verdi. Bu tasarım, geliştiricinin daha önceki 1 inçlik MicroDrive projesinin tasarım dilini de taşıyordu.
Sonuç olarak, MK4001MTD sürücülerine USB üzerinden erişim güvenilir hale geldi. Ancak SDIO saatini 10 MHz'e ayarlayarak elde edilen okuma/yazma hızı en iyi ihtimalle saniyede 0.42 MB gibi mütevazı bir seviyede kaldı. O dönemin 4GB'lık Toshiba sürücüsü, bu yavaş aktarım hızıyla tam bir sabit diski okumak veya yazmak yaklaşık iki buçuk saat sürüyordu.
Whang, mantık odaklı bir büyük dil modeli ile yaptığı işbirliğinden memnun olduğunu ve gelecekteki projelerde de benzer bir yapıyı kullanabileceğini belirtti. Tüm kaynak kodları, donanım tasarım dosyaları ve daha fazlası en liberal lisansla GitHub'da paylaşıldı.
