Tarihin dahi sanatçısı ve mucidi Leonardo da Vinci'nin genetik mirası, bilim insanlarının son çalışmalarıyla yeniden gündemde. Ünlü sanatçının kendisinden DNA örneği alınmış olabileceğine dair heyecan verici ipuçları elde edildi.
Henüz ön inceleme aşamasında olan bulgular, 500 yılı aşkın bir süre öncesine ait bu genetik bilginin gerçekten da Vinci'ye ait olup olmadığını doğrulamak için daha fazla testin gerekliliğini vurguluyor. Araştırmacılar, elde ettikleri bulguların kesin sonuçlar değil, yalnızca ipuçları sunduğunu belirtiyor. Ancak bu çalışma, nesli tükenmiş ve kırılgan tarihi eserlerden anlamlı biyolojik materyallerin çıkarılabileceğini gösteriyor.
Bilim insanları tarafından geliştirilen yenilikçi teknik, antik mektupların mühür wax'larından ve kağıdın emici yapısından insanların, bitkilerin, bakterilerin, mantarların, hayvanların, virüslerin ve parazitlerin DNA'sını ayıklayabiliyor.
Yapılan yeni ön inceleme çalışmasında, araştırmacılar da Vinci'ye ait olduğu düşünülen Kutsal Çocuk adlı tebeşir çizimine nazikçe dokunarak biyolojik örnekler topladı. İleri nesil dizileme teknolojileri sayesinde, Toskana'daki Medici bahçelerinde yetiştirilen portakal ağaçları ve düşük kaliteli insan DNA'sı gibi biyolojik bilgiler elde edildi.
Bu DNA'nın kime ait olduğu henüz belirsizliğini koruyor. Bu, Rönesans sanatçısının kendisine ait olabileceği gibi, daha sonra çizime dokunan kişilere de ait olabilir. Elde edilen DNA örneklerinde Y kromozomu işaretlerinin bulunması, genetik bilginin bir erkeğe ait olduğunu gösteriyor. Bu kişinin, Leonardo'nun memleketi olan Toskana başta olmak üzere, Akdeniz bölgesinde, özellikle de orta ve güney İtalya'da yaygın olan bir soy hattına mensup olduğu düşünülüyor.
Da Vinci ile ilişkilendirilen 500 yıllık bir mektup gibi başka eserlerden de örnekler alan araştırmacılar, karşılaştırmalı olarak diğer Avrupalı ustaların tablolarından elde edilen verilerde görülmeyen 'ortak bir Y-kromozomal sinyal' buldu. Bu bulgular, da Vinci ile ilişkili eserlerde ortak bir soy hattına işaret ediyor ve daha fazla incelemeye değer bulunuyor. Ekip, karşılaştırma yapmak için da Vinci'ye ait olduğu bilinen diğer eserleri ve objeleri de incelemeyi planlıyor. Bu bulguların daha sonra sanatçının bilinen yaşayan torunlarıyla eşleştirilmesi hedefleniyor.
DNA projesinin nihai hedefi, da Vinci'nin ölüm yerini doğrulamak ve yüzyıllar öncesine ait genomunu yeniden yapılandırmak. Proje başkanı Jesse Ausubel, teyit edilmiş DNA eşleşmelerinin henüz tamamlanmamış olsa da, aşılan eşiğin artık kaçınılmaz bir başarıya işaret ettiğini belirtiyor. Proje araştırmacıları, yaklaşık 10 yıldır da Vinci'nin soyunu takip ediyor ve yakın zamanda hayatta olan birkaç torun ile 1331'e kadar uzanan bir aile soyu keşfetti.
Da Vinci'nin naaşının Fransa'nın Loire Vadisi'ndeki küçük bir şapelde gömülü olduğu rivayet edilse de, tarihçiler arasında bu konuda tam bir fikir birliği bulunmuyor. Araştırmacılar, akrabalarından genetik bilgi elde etmek amacıyla İtalya'daki bir da Vinci ailesi mezarlığında da kazı çalışmaları yürütüyor.
Araştırmaya dahil olmayan evrim biyoloğu S. Blair Hedges, Leonardo DNA Projesi'nin antik DNA araştırmalarında 'karşılaşılabilecek en zorlu hedef'e sahip olduğunu ancak araştırmacıların attığı adımların etkileyici olduğunu belirtti. Ausubel, projenin, DNA veya mikrobiyomlar aracılığıyla antik sanat eserleri veya belgelerdeki 'izleri' tespit etmek için sağlam bir referans çerçevesi oluşturduğunu ve proje tarafından öncülük edilen bilgi ve tekniklerin, diğer önemli tarihi figürler hakkında içgörü elde etmek için mutlaka kullanılacağını ifade etti.
